This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

PROCESOR CENTRALNY

Pro­cesor centralny (i każdy program, który wykonuje) jest konsumentem czasu — abstrakcyjnych, elektro­nicznych pulsów podawanych przez mechanizm sek­wencyjny — musi być przeto skonstruowany jako konsument rozważny… Czas jest bogactwem, zasobem, być może głównym zasobem, dzięki któremu działa komputer, podobnie jak woda napędza młyn lub wę­giel maszynę parową. Zegary elektroniczne regulują odmierzanie przez komputer elektryczności, która jest ostatecznym źródłem wszystkich jego funkcji. Fakt, iż zegary służą tak różnym celom, jak sekwencjono- wanie, obliczanie i zapisywanie oraz odzyskiwanie da­nych, jest kolejnym wskaźnikiem niezwykłej jedności maszyny von Neumanna.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

RÓŻNE ROZKAZY

Różne rozkazy mogą ’wy­magać różnych odcinków czasu, np. rozkaz dodawania może wymagać jedynie ułamka tego czasu, jaki jest potrzebny do bardziej skomplikowanej operacji dzie­lenia. Ta różnorodność musi być brana pod uwagę przez mechanizm sekwencyjny, który decyduje, ile pulsów czasu należy przypisać każdemu rozkazowi. Nawet dla najpowolniejszego mikrokomputera jest to kwestia, być może, jednej setnej milionowej sekundy zamiast dziesięciu milionowych sekundy; czytelnik może więc zasadnie pytać, czy te drobne ułamki oszczędzonego lub straconego czasu rzeczywiście mają jakiekolwiek znaczenie. W rzeczywistości inżynier lub programista nie jest bardziej zadowolony z procesora, który marnuje czas, niż byłby z silnika, który trwoni benzynę, czas bowiem jest właśnie tym, co komputer winien oszczędzać.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

JAK WSZĘDZIE

Jak wszędzie, również w komputerze żaden proces fizyczny nie jest natychmia­stowy. Skoro do wykonywania obliczeń procesor uży­wa prądu elektrycznego, w ostatniej instancji, wszyst­kie obliczenia są po prostu ruchem elektronów. Sy­gnał elektroniczny rozprzestrzenia się w przewodach z ogromną szybkością, ale mimo *to nawet on trwa przez pewien czas, jest skończony; przejście sygnału od jednego punktu do drugiego na tej samej płytce krzemu zajmuje wymierny odcinek czasu. Więcej cza­su wymaga przejście sygnału przez skomplikowane obwody, które wykonują operację logiczną. Czaso­mierz elektroniczny dostarcza miary, wedle której pro­cesor mierzy drogę obliczeń, czuwając, aby elektrony się ustabilizowały, a jeden krok działania zakończył, zanim się zacznie następny.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

ZEGARY ELEKTRONICZNE

Zegar, od kiedy go wynaleziono w wiekach średnich, znajduje się w centrum technologii zachodniej. Także technologia komputerowa nie może się bez niego obyć, chociaż zmieniła zegar z urządzenia mechanicznego w całkowicie elektroniczne. Każdy komputer cyfrowy ma jeden lub kilka układów czasowych (timer) wbudowa­nych w jego procesor. Są to często urządzenia, które uwalniają ładunki elektryczne w równych interwałach czasowych, mierzonych niekiedy w nanosekundach, do­starczając regularnych pulsów dla działania maszyny. Dla komputera przemijanie czasu nie jest ciągłym po­tokiem, jak w doświadczeniu ludzkim; czas upływa w nim jako seria nieciągłych jednostek, które odmierza­ją postęp działania maszyny. Mają one na celu danie czasu procesorowi na wykonanie jednej z instrukcji wskazanych przez program.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
error: Content is protected !!